“Traveler’s diarrhea occurs within 10 days of travel to an area with poor public hygiene. It’s the most common illness in travelers. It’s caused by drinking water or eating foods that have bacteria, viruses, or parasites. It usually goes away without treatment in a few days. Dehydration from diarrhea can be serious. Symptoms can include: nausea, vomiting, bloating, abdominal pain or cramps, blood in the stool, urgency, malaise and fever.”

However, all of this isn’t gonna stop me from embracing this day (and following days). And it shouldn’t stop anyone else either.

Let’s get it over with: Physical health

I’m no doctor and every situation is different, so you should always do your own research and/or get advice from a certified physician when experiencing physical health problems. All of the information below is based on what I’ve personally heard, read and experienced. I’m just here to give you some insight in MY experience so far, before we dive deeper into a more interesting subject: mental health and the emotions that you may go through while being sick (during traveling).

Having said that, I’m so so soooo glad that brought a EHBO kit with me. When traveling, you never know when something will happen. Most of the time, that’s the fun part about it. But sometimes, your day takes an unexpected turn and you find yourself in a situation where you (or someone you’re traveling with) may need some medical help.

Always make sure to bring a EHBO kit with you when you’re traveling! Especially when traveling to areas with limited resources. Sometimes even the most basic things like painkillers are hard to get in other countries. Make sure to cater it to the needs of your travel.

The three things I needed from my EHBO kit today we’re:

• Painkillers, I brought both paracetemol and a NSAID like ibuprofen. Today I only needed paracetemol.
• Thermometer, to check if you have a fever. (Mine isn’t working rn, so please make sure to check before you leave)
• ORS. An Oral Rehydration Solution (ORS) is used to treat moderate dehydration. It’s a mixture of electrolytes (salts) and carbohydrates (in the form of sugar) dissolved in water. They are used to replace salts and water that the body loses when you have dehydration caused by gastroenteritis, diarrhoea or vomiting. The combination optimizes the absorption of fluid in the intestines, which helps to quickly replenish fluids.

Since staying hydrated when sick is one of the most important things to recover, taking ORS (like instructed) will hopefully shorten the span of my sickness. It’s disgusting cuz I’m already nauseaus and makes me want vomit, but necessary to make sure I won’t get dehydrated. If that happens, I’ll have a way bigger problem. ORS is in my eyes a necessity when travelling to countries where Traveler’s diarrhea is common:

Mental health, what about it?

Now enough about physical health! You can google that shit if you want to Next to caring for yourself physically when you’re sick (while traveling), it’s even more important to care for yourself mentally.

In the end, the way you feel physically always has an effect on the way you feel emotionally. So when you’re sick it’s even more important to think kindly of yourself. I think the jetlag, stress and different food together got me. But mostly the stress.

So, what should I do to get better quickly? Probably stress less. Calm down my nervous system to be able to heal better.

Embracing: The key word of today

When sick, you might tend to get into a spiral of negative thoughts like: “Why is this happening to ME?” and “Why NOW?!”. I know those where the first thoughts I had myself. Just when you”re supposed to be having the time of your life and exploring a new culture, you get stopped in your tracks and are forced to take a step back. It felt shitty at first. And it could definitely still feel shitty if I would let it. But I’m not going to let it have that effect on me. I haven’t travelled all the way to Guatemala to feel sorry for myself now, am I?You may find it hard to accept the fact that you’re sick, since you’d rather want to be doing all kinds of fun activities.

What if I told you, it might be exactly what you need?

What I’ve learned lately: You can fight your body all you want, but it’s definitly not gonna make you FEEL any better. And that’s what we want right? To feel better.

In the end, the main reason you want to do fun activities is because you want to feel good. And it does, don’t get me wrong. It’s a great way to add some “feel good hormones” to your life. But it also feels good to give your body some much deserved rest. If you really lean into it, it can make you feel so proud of yourself and satisfied. So that’s what I did, I embraced today.

Have you tried embracing yourself today?

“Crime. Guatemala has one of the highest violent crime rates in Latin America, one of the world’s highest homicide rates and a very low arrest and detention rate. Most incidents of violent crime are drug- and gang-related. They occur throughout the country, including in tourist destinations.”

A sweet Guatemalan man was holding a piece of carton with my name on it at the exit. Honestly, those pieces of carton are the best thing to arrive to after travelling so long by yourself. So even for that little sense of safety it was well worth the money.

Wherever I’m traveling, I always like to have everything booked for at least the first night. Including a transfer from the airport. Mostly because when I’m tired, I’m wayyy worse at decision-making in general. So when I have to decide where to sleep when I arrive and also negotiate with a foreign taxi driver, I’d probably spend double to what is necessary.

This trip, however, is a little bit different to what I’m used to.

First of all, I’m backpacking.

Second of all, I’m traveling for more that a month!

So I decided to make my first week even more “relaxed“ by planning to follow a Spanish course in Antigua. I’m staying at a host family to fully immerse myself in the language. The other option was a student hostel, but I’ll be living in those the rest of my trip, so I am more than okay with a host.

Tomorrow I’ll be picked up by a transfer through my school. But first, let’s sleep!

My stay for the night:

Mi casa, tu casa
20 Calle 10-48 z13 Aurora II, Zona 13, 01013 Guatemala, Guatemala, Ciudad de Guatemala, GT
Latitude 14.578363255837, Longitude -90.5320000648499

Om 5 uur ging ik verder met m’n tas inpakken. Aangezien ik nog al mn vloeistoffen moet overgieten en alles moest uitpakken, ordenen en weer inpakken, duurde het uiteindelijk tot 8:30 voordat ik in de auto zat naar het vliegveld.

Het eerste wat ik doe op Schiphol is: m’n backpack inchecken. Ik heb nog nooit een transfer gehad met vliegen en stress m een beetje om m’n bagage.

Gelukkig stelt de lieve vrouw bij het inchecken me meteen gerust. M’n bagage wordt door het personeel overgebracht naar het volgende vliegtuig, zelf hoef ik niets te doen. Ook word ik meteen ingecheckt voor het volgende vliegtuig van Copa airlines.

Terwijl ik met m’n vader in de rij sta, is mijn moeder even Amerikaanse dollars voor me aan het pinnen. Ik was te laat met Guatemalteekse quetzal bestellen, maar las gelukkig op de anwb site dat je ook gewoon kan betalen met dollars.

Ik geef m’n ouders beide 10x een knuffel en kus en loop door de poortjes heen. Op naar de douane! Daar kom ik nog iemand tegen die ik ken en na een kort gesprek ben ik aan de beurt. Mijn wandelschoenen mogen uit, m’n vest, het tasje onder m’n vest én die erboven en tot slot mijn handbagage rugtas. Gelukkig kan ik wél alles in de rugtas laten, dat scheelt. Ik loop in m’n sokken naar de scan en mag meteen weer alles aan doen aan de andere kant.

Dan word ik verwezen naar de paspoort controle. Ik mag tussen de rij voor “all passports” staan ipv de rij waar alle Nederlanders in gaan staan, dus ik word door iemand in zo’n hokje gecontroleerd in plaats van enkel een gezichtsscan. De rij gaat wel sneller en de man vraagt nog wat extra vragen; “Waar reis je heen?” En “Reis je alleen?” (<— die laatste is een vraag die ik nog veel zal horen tijdens mijn reis). Een beetje verdwaald voelend, loop ik naar het bord waar het gate nummer op staat; E17. Er staat nog geen “proceed to gate” of iets in die trant.

Wat nu? Het is overal tyfus druk, dus een fijne zitplek ga ik niet vinden in dit gebied. Ook heb ik nog niets gegeten. Al sinds ik was opgestaan, ben ik misselijk. Waarschijnlijk deels stress, maar grotendeels slaaptekort. Ik kan niet denken aan eten, maar moet wel echt iets naar binnen werken.

Na veel twijfelen kies ik uiteindelijk voor iets vertrouwd: Mcdonalds. Een cheeseburger en friet mét frietsaus en een kleine fanta.

Panama kanaal gezien vanuit de KL0757

Eenmaal aangekomen op Tocumen airport in Panama, wordt er in het vliegtuig omgeroepen dat alle passagiers voor de vlucht naar Guatemala zich moeten melden bij het personeel bij de gate.

Ik loop het vliegveld uit en hoor twee vrouwen voor me iets zeggen over Guatemala. We krijgen de instructie gewoon op de borden te blijven kijken van het personeel.

De overstap is 5 uur en ik beslis om de vrouwen even aan te spreken. Blijkt dat ze onderweg zijn naar een congres over tandheelkunde. Een van de twee is een professor, de ander heb ik niet heel goed begrepen, maar vast ook?

We lopen een rondje op het vliegveld, wat een combinatie is tussen Ralph Lauren, Tommy Hilfiger, (enigszins sketchy) souvernir winkeltjes en hier en daar een militair die langsloopt. Love de uniformen trouwens, het heeft toch wel wat.

De vrouwen gaan aan de slag met hun presentatie en ik zit iets verder van de zonsondergang te genieten. Het raam waar ik bij zit, is boven de kantine van het grondpersoneel op het vliegveld. Ik heb een uitzicht op de bergen in de verte, de vliegtuigen die langs rijden en gespierde latino’s die in en uit busjes stappen om even bij te komen met een kopje koffie. Opzich.. niets te klagen.

Het is wel de eerste keer in een tijdje dat ik het ook daadwerkelijk kan, het voelt echt als een opluchting.

De laatste x naar de reiswinkel en drogisterij is het eerste wat ik doe vandaag. Als ik nu wat ben vergeten dan weet ik het ook niet meer hoor. Uiteindelijk zijn er gelukkig maar drie dingen die je mee moet nemen op reis;

⁃ Paspoort (Gelukkig heb ik die, inclusief meerdere gelamineerde kopietjes en een scan ervan op een usb stick. Thanks papa Maar ja, die vergeten sommige mensen wel eens. Zoals Ivar, mijn oude huisgenootje, tijdens onze road trip door Oost-Europa.)

⁃ Geld (Aangezien belangrijke dingen regelen op tijd niet m’n sterkste punt is, moeten we maar hopen dat m’n creditcard daadwerkelijk maandag bezorgd wordt in Antigua Guatemala bij m’n Spaans school. Anders wordt t creatief omgaan met cash. Gelukkig kan je in veel delen van Guatemala betalen met Amerikaanse dollars, die je ook lekker makkelijk kan pinnen op Schiphol.)

⁃ Telefoon (Vanaf nu staan er altijd TWEE telefoons op m’n lijstje, zodat ik nog iemand kan bereiken in case dat de eerste gestolen wordt TIP: Let SUPER goed op je spullen als je s’avonds gaat feesten op Bacvice Beach in Kroatië, er lopen daar bendes rond.)

Na het winkelen met Mama ga ik snel weer door, want ondanks dat ik nog veel moet doen, wil ik ook Kim nog zien voordat ik vertrek. We zouden immers eerst samen vertrekken en nu heb ik d’r al een week niet gezien?! I miss that bitch.

Ik haal d’r op en we rijden naar een natuurgebied; ff een rondje wandelen. Opeens trekt Kim, als afscheidscadeau, niet één maar twee matchende notitieboekjes tevoorschijn, inclusief zwarte pennen (my fave) en een heel lief berichtje met zelfs een lijst van muziek om te luisteren bij een mooie zonsondergang in Guatemala (dezelfde soort muziek die we samen luisteren in de auto na een nachtje doorgehaald de zonsopgang te bekijken met een cheeseburger als ontbijt).

Na een uurtje moeten we er beide vandoor en voor Kim’s huis daalt het besef dat ik daadwerkelijk ga vliegen morgen. We beginnen beide te janken:

Na 10x doei zeggen nemen we afscheid.

Gratefulness momentje: Ik ben dankbaar voor Kim en hoe ze me altijd kan laten lachen en huilen. Voor haar bedachtzaamheid over de kleine dingetjes. Voor haar drang naar nieuwe ervaringen en liefde voor de natuur, waarmee ze me herinnert dat er meer is aan het leven dan de dagelijkse routine. Voor alle lijpe shit die ik met haar heb mogen meemaken en nog ga meemaken.

Ik rij door naar Roma. Gister konden we nog niet echt afscheid nemen, ik moest haar en d’r nieuwe tattoo’s nog ff zien!!!

We rijden naar het strand om de zon te zien zakken vanaf de parkeerplaats. Roma brengt me vaak tot rust op dit soort momenten and I really needed that.

Ik kan niet wachten om met haar te gaan samen wonen dit jaar. We zitten ons al een tijdje in te beelden hoe het zal zijn; de ultieme rust als we thuiskomen, eindelijk weer vrijheid van op onszelf wonen (dat mis ik wel écht de afgelopen maand bij m’n ouders; die vrijheid) en samen heerlijke gerechten koken (zoals we wel eens deden toen we beide nog thuis woonde).

Gratefulness momentje: Ik ben dankbaar voor Roma en haar drang om te blijven groeien als persoon, waarbij ze mij continu inspireert om ook te blijven groeien. Ik ben dankbaar voor haar uitgesproken mening en eerlijkheid, waardoor onze communicatie altijd open blijft. En ook: voor alle lijpe shit die ik met haar heb mogen meemaken en nog ga meemaken.

Eenmaal thuis helpt Pap met de laatste papieren uitprinten voor mijn reis. Nouja, eigenlijk hoef ik niets te doen, want hij heeft bijna alles al uitgeprint en gelamineerd/in ziplock bags. Thankyou <3

Gratefulness momentje: Ik ben dankbaar voor Pap en mama. Voor hoe ze beide op hun eigen manier, zo enorm fijn helpen met de voorbereidingen voor mijn reis (Deze laatste dag vooral! Na mn mental breakdown in de ochtend).

Soms halen ze het bloed onder m’n nagels vandaan (en ik sowieso bij hun), maar als het er op neerkomt staan ze altijd voor me klaar.

Als ik erom vraag tenminste. En dat is vaak behoorlijk lastig, als je niet weet wat je moet vragen; “Help me please?” “Waarmee?” “Ja geen idee, alles?”

Pfff… volwassen worden is echt een proces.

Een proces waarbij je finally verantwoordelijkheid moet nemen voor je eigen leven.

Nu kies ik er natuurlijk voor om mezelf lekker in het diepe te gooien met deze reis. Ik ga van de een op de andere dag de volledige verantwoordelijkheid voor mezelf moeten nemen. En dat ook nog in een vreemde cultuur. Spannend vind ik het zeker, dat is nog licht uitgedrukt.

Anxiety door corona

Extra spannend is ‘t, omdat ik het zo lang al niet heb gedaan. Reizen. Ik ben wel naar Berlijn en Parijs geweest afgelopen winter, maar een cultuur shock ervaar ik niet echt meer met dat soort reizen. Berlijn voel ik me ondertussen altijd wel thuis en Parijs heb ik ook meteen als local leren kennen door de eerste week met een vriendin, die er vorig jaar heeft gewoond, mee te gaan.

Corona had er voor gezorgd dat ik een groot deel vertrouwen in mezelf was verloren. Dit is niet van de een op de andere dag gebeurd, maar is er langzaam ingesijpeld. Deels door de beperkte sociale contacten voor lange tijd, wat iedereen wel heeft ervaren in meer of mindere mate. En deels door het gebrek aan toekomstperspectief: Elke keer als ik plannen maakte voor mezelf -voor mijn toekomst- kwamen er nieuwe maatregelen waardoor de plannen niet door konden gaan.

Hoewel het ergens wel fijn was om afstand te nemen van mensen (liet me beseffen met wie ik verder kon groeien), werd ik toch beperkt in het ontmoeten van nieuwe mensen. Uiteindelijk heb ik m’n draai gevonden in de techno scene, waar ik veel mooie mensen heb leren kennen. En vooral door meer internationals te ontmoeten, vanuit alle hoeken van de wereld, werd ik opnieuw geïntrigeerd door verschillende culturen.

Met name een aantal mooie mensen, die ik ondertussen vrienden kan noemen, uit Brazilië, Argentinië en Peru vond ik een enorm fijne energie hebben. Ook de taal, Spaans, vind ik een prachtige taal en heeft me altijd al aangetrokken.

Ik kreeg weer een kijkje in de rest van de wereld. In andere culturen, waar ik me lang niet meer in had verdiept, het had immers toch niet zoveel zin als alle grenzen dicht waren.

Dat vertrouwen in mezelf ben ik de afgelopen paar maanden actief aan het terug winnen. Mezelf de rust gunnen om eens te kijken naar wat ík nou echt wil.

Tot op het punt dat ik de stap durfde te zetten (en kon zetten) om weer te reizen.

Ik heb een maand geleden abrupt mijn huur stopgezet, ben terug naar mijn ouders verhuisd en ben begonnen met het plannen van mijn eerste backpacking trip.

Morgen is het dan zo ver. Om 12:55 vlieg ik richting Panama stad. Het is 1:00 en ik moet m’n tas nog inpakken… oops

Zodra we aan boord stapten van onze zeilboot, voelden we de opwinding door onze aderen stromen. Met de wind in onze haren en de zoute zeelucht om ons heen, begonnen we aan een reis vol avontuur en plezier.

Overdag zeilden we van de ene adembenemende bestemming naar de andere. De kristalheldere wateren van de Adriatische Zee waren uitnodigend, en we konden niet wachten om te snorkelen, zwemmen en de prachtige onderwaterwereld te verkennen. Elke dag ontdekten we nieuwe verborgen baaien en afgelegen stranden, waar we ontspanden en genoten van de warme zonnestralen op onze huid.

Tussen de feesten door creëerden we ook waardevolle herinneringen met rustige momenten op het dek van onze zeilboot, waar we genoten van de sterrenhemel en diepgaande gesprekken voerden. Het was een tijd van verbinding, avontuur en het vieren van het leven.

Sail Week Croatia